برای ایجاد رابطه با افغانستان باید با مشوق ها و انگیزه ها پیش رفت نه با اخطارات و تهدیدات

نشریه دِ نیشن پاکستان در مطلب اخیر خود عنوان می کند که: تعامل با افغانستانِ پس از اشغال همیشه برای جامعه جهانی یک گزینه دشوار بوده است. شدت ویرانی ایجاد شده و کم بودن دستاوردهای قابل شناسایی از دو دهه جنگ، رویارویی با افغانستان را دوباره برای نمایندگان غربی به چشم اندازی شرم آور تبدیل کرده است.

با این حال، برای پاکستان و کشورهای منطقه، افغانستانِ تحت کنترل طالبان مسئله ای دوردست نیست که بتوان آن را نادیده گرفت بلکه واقعیت فعلی و کنونی است که باید به آن پرداخت.

زمان آن فرا رسیده است که جامعه بین المللی نیز این وضعیت را به رسمیت بشناسد و کشور جنگ زده را دوباره به عرصه بین المللی بازگرداند.

همه ذینفعان باید با درک محکمی از واقعیت های زمینی به افغانستان نزدیک شوند و تصورات ایدئولوژیک یا متعصبانه را در مورد چگونگی عملکرد چنین ادغامی ملایم سازند. ما نمی توانیم برای طالبان آرزوی منزوی شدن و دوری کنیم.

به این ترتیب، مایه دلگرمی است که می بینیم که هیئت طالبان افغانستان در سومین دور نشست نمایندگان ویژه در امور افغانستان به میزبانی سازمان ملل متحد در دوحه شرکت می کنند. اولین بار است که طالبان در اینگونه ابتکارات که ده ها کشور و گروه های مستقل از جمله هیئتی از پاکستان نیز در آن شرکت می کنند. تاریخ به ما آموخته است که طرد و انزوا کشورها از جامعه بین‌الملل تنها ایدئولوژی آن‌ها را تثبیت می‌کند و در عین حال هرگونه امکان پیشرفت، مذاکره یا پیشرفت را از بین می‌برد.

همچنین به ما می‌گوید که ادغام در نظام جهانی، وابستگی را ایجاد می‌کند، و درها را برای انزواطلبان متعصب باز می‌کند تا در معرض ایده‌های جدید قرار گیرند.

در پایان باید عنوان کرد که امر و نهی جامعه بین المللی کارساز نخواهد بود – سه تهاجم ناموفق توسط سه ابرقدرت این موضوع را برای ما ثابت می کند. در عوض، جامعه جهانی باید صبور بوده و ابتدا به دنبال ایجاد رابطه و اعتماد باشد.  برای ایجاد رابطه با افغانستان باید با مشوق ها و انگیزه ها پیش رفت نه با اخطارات و تهدیدات.

 

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
من متن سخنرانی هشدار دهنده طولانی نتانیاهو را خواندم. من دقیقا غرور جورج بوش را هنگام حمله به افغانستان در سال 2001 در آن دیدم. نتانیاهو تهدید کرده است که غزه را نابود خواهد کرد و به کسی رحم نخواهد کرد. او به قدرت خودش مغرور بود، که ادعای خدایی نکند، همین شروع سقوطش هست تصمیم نابودی را پروردگار می...
میراث تلخ 20 سال اشغال نظامی امریکا در افغانستان، گروه‌هایی از مردان، زنان و کودکان معتاد است که در کنار جاده‌های غبارآلود، زیر پل‌ها و در کناره‌ رودخانه های آلوده کابل خوابیده‌اند. ملموس ترین هدیه 20 سال حضور نظامی ایالات متحده در افغانستان چیزی جز فقر، میلیون ها معتاد و انزوای کشور نیست.
من بار دیگر پیش حاکمان فعلی دست نیاز دراز میکنم تا نفرت را از طریق برادری از بین ببرند. دشمنان قسم خورده افغانستان شبانه روز در اینجا تنفر را بیشتر می کنند. پاکستان در اسلام آباد یک استودیو به افغانستان انترنشنال داده است و تلویزیون نامبرده فقط بر طبل جنگ های داخلی می کوبد. شرایط را درک کنید
امریکا با ائتلاف جهانی به بدماشی کامل به بهانه ۹/۱۱ بر ملتی اتهام ویران کردن برج های نیورک وارد کرد؛ که از شدت فقط توان رفتن به بازار قریه خود را نداشت. بوش متکبر با زور خود بدون شنیدن استدلال حمله کرد. اما با پایان حمله با چنان عجله ای فرار کرد که عامل خنده تمام رقباء شد.
13 سال پیش در چنین روزی، جولیان آسانژ ویدئویی را منتشر کرد که نشان می‌داد نیروهای آمریکایی به سوی غیرنظامیان عراقی از جمله کودکان شلیک می‌کنند. اکنون او به دلیل انتشار آن با 175 سال زندان مواجه است.  
از ویتنام گرفته تا عراق، میلیون‌ها نفر در جنگ‌هایی که توسط سیاستمداران آغاز شده کشته شده‌اند. امروز لایحه‌ای را به تصویب رساندم که بر اساس آن پارلمان باید در این مورد پاسخگو باشد و اطمینان حاصل شود که هیچ سیاستمداری نمی‌تواند استرالیایی‌ها را دوباره به جنگ‌های نامشروع بفرستد. گروه های اصلی حاضر به پاسخگویی نشدند.
قبلی
بعدی
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x