راه حل بحران آوارگی و مهاجرت افغان‌ها چیست؟

دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد در افغانستان (OCHA) اعلان کرد که افغانستان از نظر تعداد بیجاشدگان داخلی دومین کشور در جهان است. اوچا یادآور شد که برای رسیدگی به خانواده های بی خانمان به 227 میلیون دالر نیاز داریم.

همچنین این نهاد بین المللی می گوید که افغانستان دومین کشور با بیشترین تعداد خانواده های آواره است و نزدیک به یک سوم خانواده ها در افغانستان سرپناه کافی برای زندگی ندارند.

بر اساس یک گزارش این بنیاد، افغانستان تقریباً 6.3 میلیون بیجاشده داخلی دارد که با بیجاشدگی طولانی مدت مواجه هستند. در حال حاضر، از هر هفت افغان، یک نفر با بیجاشدگی مزمن مواجه است و بسیاری از آنها بیش از یک دهه است که آواره شده اند.

این بیشترین تعداد آوارگان داخلی در جنوب آسیا و دومین در جهان است. افغانستان به دلیل درگیری های طولانی مدت به یکی از بزرگترین مراکز آوارگان در جهان تبدیل شده است.

بسیاری از هموطنان ما بی خانمان و دور از خانه و کاشانه خود هستند. نبود امنیت یکی از دلایل اصلی این جابجایی است. دلیل دیگر این جابجایی خشکسالی مداوم در افغانستان است.

تغییرات اقلیمی و کمبود بارندگی مشکلات زیادی را در کشاورزی ایجاد کرده و همین امر باعث مهاجرت این گروه شده است. بیکاری و فقر نیز هموطنان را مجبور به کوچ کرده و مردم به امید زندگی بهتر راه مهاجرت را در پیش گرفتند.

علاوه بر آوارگی داخلی، افغان ها با مهاجرت به خارج نیز مواجه هستند. این روند در زمان حضور طالبان در کابل به طور بی سابقه ای افزایش یافته است. امروزه علاوه بر بحران آوارگی داخلی، میلیون ها بیجا شده در خارج از افغانستان نیز با چالش های زیادی از جمله اخراج مواجه هستند.

حضور چشمگیر شهروندان در کشورهای همسایه باعث شده است که دولت های آنها این حجم از پناهجویان را تحمل نکنند و تصمیم به اخراج آنها بگیرند. دولت افغانستان و همچنین سازمان ملل باید برنامه های فوری و بلندمدت را در این زمینه در نظر بگیرند تا از پیامدهای منفی این پدیده جلوگیری شود.

مهمترین راه حل برای حل مشکل مهاجرت و آوارگی مردم افغانستان، انتخاب یک سیاست معقول از سوی اداره طالبان است.

این گروه به عنوان حاکمان فعلی افغانستان می توانند سیاستی را انتخاب کند که در آن منافع ملی و بین المللی در نظر گرفته شود و مردم زیر سایه دیگران را به بازگشت به افغانستان تشویق کنند و پس از آن جامعه جهانی نیز باید این گروه را به رسمیت بشناسد و فضایی را برای تعامل در زمینه های مختلف ایجاد کند؛ در غیر این صورت مردم ما در داخل و خارج کشور با مشکلات جدی مواجه خواهند شد.

منبع: آژانس خبری معمار

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
قدیمی‌ترین
تازه‌ترین بیشترین رأی
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
امان الله هوتکی تحلیلگر مسائل سیاسی: جبهه به‌اصطلاح مقاومت، صرفاً گروهی از قاچاقبران، آدم‌ربایان و مقام‌های فاسد پنجشیری است که در دوران جمهوری، اموال مردم را غارت می‌کردند. همین افراد طالبان را قوم‌گرا می‌خوانند، در حالی که تمام تشکیلات خودشان بر پایه تعصب قومی بنا شده است. این گروه تحت نام مقاومت، در واقع جاسوسان بیگانگان هستند.
آرین یون نماینده پیشین پارلمان: زلنسکی دقیقاً به سرنوشتی دچار شده است که ما شدیم. فرمانده اعلی قوای ما، رئیس‌جمهور غنی نیز به ما می‌گفت که هیچ شکی در نیت آمریکا نداشته باشید. پیشنهاد ما این بود که از دامن آمریکا رها شویم و مذاکرات واقعی با طالبان آغاز گردد، اما رئیس‌جمهور تأکید داشت که آمریکا از او حمایت می‌کند...
عبدالسلام ضعیف از بنیانگذاران امارت اسلامی: هر چیزی که می‌تواند باعث نابودی و شکست یک قوم یا جامعه بزرگ شود، اختلاف و نفاق است. پایه‌های وحدت همیشه مستحکم هستند و می‌توانند در برابر هر نوع فشار مقاومت کنند. دشمن همواره راه نفوذ به این چارچوب را در تفرقه جستجو می‌کند تا به هدف خود برسد.
به اوکراین گفتند عضو ناتو شود تا امنیتش را تضمین کنیم. اوکراین که درخواست عضویت داد و جنگ شد، شرق سرزمینش را به روسیه بخشیدند و معادنش را بالا کشیدند، رییس جمهورش را هم با خفت هر چه تمام، از کاخ سفید بیرون انداختند. این یکی از عجیب ترین فریب‌های تاریخ روابط بین‌الملل بود.
همان روزی که ناچار شد امضای خروج خفت‌بار خود از افغانستان را ثبت کند، پس از بیست سال اشغالی که با مقاومتی استوار و تسلیم‌ناپذیر روبه‌رو شد. توافق دوحه فقط یک سند نبود، بلکه گواهی بر شکست بزرگ‌ترین قدرت نظامی جهان در برابر اراده‌ی ملتی بود که سر خم نکرد.
تصویری از مزار شهید سیدحسن نصرالله
قبلی
بعدی
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x