چرخش سیاسی عطا محمد نور؛ اختلاف با افغانستان اینترنشنال یا آغاز مسیر جدید؟

عطا محمد نور که پیش ‌تر روابط نزدیکی با تلویزیون افغانستان اینترنشنال داشت، گاهی در برنامه‌های این شبکه حضور می‌یافت و از آن به‌عنوان یکی از بهترین رسانه‌های جایگزین در شرایط کنونی یاد می‌کرد، اکنون این رسانه را مورد انتقاد قرار داده است. این تغییر ناگهانی، پرسش‌هایی را در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی برانگیخته است.

اگر موضوع صرفاً نقد اصولی بود، او مدت‌ها پیش این رسانه را نقد می‌کرد و به ‌صورت سیستماتیک در زمره ‌ی منتقدان آن باقی می ‌ماند. اما این تغییر ناگهانی نشان می‌دهد که معامله ‌ی جدیدی در کار است.

عطا محمد نور یک سیاستمدار انعطاف‌پذیر است که خود را با فرصت‌ها تطبیق می ‌دهد. او متوجه شده که افغانستان اینترنشنال دیگر در راستای منافع سیاسی او عمل نه بلکه از رقبای سیاسی ‌اش حمایت می ‌کند. به نظر می‌ رسد که نفوذ رقبای او در این رسانه افزایش یافته است و نور احساس می‌ کند که در داخل حزب جمعیت منزوی شده است.

مدتی پیش، افغانستان اینترنشنال ادعا کرد که سیاستمداران مقیم خارج در ترکیه با نمایندگان پاکستان دیدار نکرده‌ اند. این ادعا به ضرر کل حزب جمعیت تمام شد. اما جبهه‌ی مقاومت این خبر را رد نکرد، زیرا صلاح‌الدین ربانی، پسر برهان‌الدین ربانی، روابط نزدیکی با کشورهای منطقه و برخی حلقات غربی دارد. درحالی‌ که عطا محمد نور تلاش دارد از ترکیه، پاکستان و سایر بازیگران منطقه‌ای حمایت کسب کند. اما این دیدار از سوی برخی بی ‌معنا تلقی و حتی انکار شد، که این امر عطا محمد نور را وادار کرد که موضع خود را آشکار کند.

عطا محمد نور چهره‌ ای جنجالی در سیاست افغانستان است که در داخل حزب خود با رقابت ‌های شدیدی رو به ‌رو است. آخرین توییت کوتاه و صریح او نشان می‌دهد که رقبایش یک قدم از او جلوترند و تلویزیون اینترنشنال نیز تحت فشارهای مختلفی قرار دارد، به ‌طوری‌که به نظرات و خواسته‌های دیگران بیشتر از او اهمیت می‌ دهد.

رقبای سیاسی او در داخل جمعیت، از جمله صلاح‌الدین ربانی که مدعی رهبری این حزب است، اگر بتوانند حمایت داخلی و بین‌المللی بیشتری جلب کنند، عطا محمد نور را به حاشیه خواهند راند. ربانی از حمایت احمد مسعود، بسم‌الله محمدی و برخی دیگر از چهره‌های سیاسی برخوردار است، درحالی‌که عطا محمد نور همچنان امیدوار است که بازیگر اصلی شمال باقی بماند. اما شرایط نشان می‌دهد که او به ‌تدریج از هسته‌ ی قدرت به حاشیه رانده می‌شود. نخستین نشانه ‌ی این انزوا، از دست دادن اهمیت در تلویزیون اینترنشنال بود.

رقیب دیگر او، احمد مسعود، اگرچه رهبری جبهه‌ ی مقاومت را بر عهده دارد، اما برخی از اعضای پیشین جمعیت نیز از او حمایت می‌ کنند، نه از عطا محمد نور. در چنین شرایطی، نور ناگزیر است که گزینه ‌های جدیدی را بررسی کند. توییت اخیرش تنها نخستین گام بود و احتمالاً در آینده اقدامات بیشتری انجام خواهد داد. او یا از این حلقه جدا خواهد شد، یا یک جریان و تشکل جدید تأسیس خواهد کرد، و یا ممکن است به‌ سوی طالبان متمایل شود.

نوشته ای از نشریه هندوکش غږ

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
قدیمی‌ترین
تازه‌ترین بیشترین رأی
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
امان الله هوتکی تحلیلگر مسائل سیاسی: جبهه به‌اصطلاح مقاومت، صرفاً گروهی از قاچاقبران، آدم‌ربایان و مقام‌های فاسد پنجشیری است که در دوران جمهوری، اموال مردم را غارت می‌کردند. همین افراد طالبان را قوم‌گرا می‌خوانند، در حالی که تمام تشکیلات خودشان بر پایه تعصب قومی بنا شده است. این گروه تحت نام مقاومت، در واقع جاسوسان بیگانگان هستند.
آرین یون نماینده پیشین پارلمان: زلنسکی دقیقاً به سرنوشتی دچار شده است که ما شدیم. فرمانده اعلی قوای ما، رئیس‌جمهور غنی نیز به ما می‌گفت که هیچ شکی در نیت آمریکا نداشته باشید. پیشنهاد ما این بود که از دامن آمریکا رها شویم و مذاکرات واقعی با طالبان آغاز گردد، اما رئیس‌جمهور تأکید داشت که آمریکا از او حمایت می‌کند...
عبدالسلام ضعیف از بنیانگذاران امارت اسلامی: هر چیزی که می‌تواند باعث نابودی و شکست یک قوم یا جامعه بزرگ شود، اختلاف و نفاق است. پایه‌های وحدت همیشه مستحکم هستند و می‌توانند در برابر هر نوع فشار مقاومت کنند. دشمن همواره راه نفوذ به این چارچوب را در تفرقه جستجو می‌کند تا به هدف خود برسد.
به اوکراین گفتند عضو ناتو شود تا امنیتش را تضمین کنیم. اوکراین که درخواست عضویت داد و جنگ شد، شرق سرزمینش را به روسیه بخشیدند و معادنش را بالا کشیدند، رییس جمهورش را هم با خفت هر چه تمام، از کاخ سفید بیرون انداختند. این یکی از عجیب ترین فریب‌های تاریخ روابط بین‌الملل بود.
همان روزی که ناچار شد امضای خروج خفت‌بار خود از افغانستان را ثبت کند، پس از بیست سال اشغالی که با مقاومتی استوار و تسلیم‌ناپذیر روبه‌رو شد. توافق دوحه فقط یک سند نبود، بلکه گواهی بر شکست بزرگ‌ترین قدرت نظامی جهان در برابر اراده‌ی ملتی بود که سر خم نکرد.
تصویری از مزار شهید سیدحسن نصرالله
قبلی
بعدی
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x